Bange helden

Bange helden – Wies Enthoven

Wat er ook gebeurde: ik was niet ziek. Ik wilde niet ziek zijn en er was ook geen enkele medische aanwijzing om mij ziek te noemen. Daarom ging ik naar die psycholoog. Als een mens zich zo beroerd voelde zonder aanwijsbare fysieke oorzaak, dan moest er in mijn hoofd iets mis zijn gegaan. Overspannen misschien. Ik vond het geen leuk idee, overspannen te zijn, maar aan de andere kant had ik dan tenminste een verklaring voor het rare gedrag van mijn lijf. Dan maar overspannen. Daar was toch wel iets aan te doen?

Wies Enthoven was 34, had net een kind gekregen en had een leuke baan. Opeens kreeg ze griep; niks ernstigs, maar het wilde niet overgaan. Paracetamol en antibiotica hielpen niet. Specialisten bogen zich over haar gezondheid, maar ze konden geen enkele aanwijzing vinden waarom Wies zich zo slecht voelde. Van de ene dag op de andere kon ze niet meer voor haar kind zorgen, en niet meer werken. Ze was totaal aangewezen op de hulp en steun van de mensen in haar omgeving. Het enige wat ze kon doen was zoeken, blijven zoeken naar een wondermiddel of een dokter die een verklaring had. Daarbij kwam nog de strijd tegen het ongeloof: is ze echt zo ziek, of is het psychisch?

Zomaar ziek – gelukkig weten de meeste mensen niet wat dat betekent. Om alleen op de wereld te zijn, overgeleverd aan artsen die niet luisteren, omringd door mensen die zelf maar een ding willen: verder leven, niet aan ziekte denken

Recensie

Na de geboorte van haar dochter in 1993 is freelance journaliste Wies Enthoven (1959) moe, maar ze gaat weer aan het werk en is gelukkig: een prachtig kind, lieve man, geweldig huis en leuk werk. Maar dan krijgt ze griep die maar niet overgaat, lijdt ze aan uitputtingsverschijnselen en maakt een rondgang langs reguliere en alternatieve behandelaars, die het echter niet weten en haar niet kunnen helpen. Ruim twee jaar na de geboorte van haar dochter aanvaardt ze dat ze ME/CVS heeft (ME = myalgische encefalomyelitis; CVS = chronisch vermoeidheidssyndroom), de diagnose die haar huisarts eerder voorzichtig opperde. In dit boek beschrijft ze haar leven met deze ziekte, haar ontmoeting in Portugal met de Engelse acupuncturist Mike en hoe ze met Mikes hulp uiteindelijk geneest. Goedgeschreven, indringende ‘autopathography’, gelardeerd met veel citaten uit de wereldliteratuur over het beleven van een ernstige ziekte. Het voorwoord is van een psychiater, die zelf ook een chronische ziekte heeft, en het belang onderstreept dat artsen hun patiënt als compleet en complex persoon kennen en weten hoe het is om ernstig ziek te zijn.
NBD Biblion, Redactie