Kinderen van de zon

Kinderen van de zon – Natascha Zwaal

Natascha Zwaal verkeerde een jaar lang onder de Maya Indianen op het Mexicaanse schiereiland Yucatán. Haar belevenissen schreef zij op in Kinderen van de zon, een boek dat een verrassende en onthullende kijk biedt op de eeuwenoude Maya cultuur en op de nazaten van de bouwers van de beroemde tempels en pyramides. Ze ging vooral op zoek naar indianen die nog op traditionele wijze bijen houden en naar de H-mennen, een soort medicijnmannen die vaak een belangrijke rol spelen in de gemeenschap. Door zich langere tijd in een afgelegen dorpje te vestigen werd Zwaal zich bewust van de unieke levenswijze van de Maya’s. Ze voelen zich intensief met de natuur verbonden en proberen door de kracht van hun gedachten de wereld naar hun hand te zetten. De schrijfster was getuige van enkele onverklaarbare fenomenen. Uit de mond van een stokoude Maya vrouw tekende ze prachtige verhalen en geneeskrachtige recepten op die al eeuwenoud zijn en die het gevaar lopen door een volgende generatie niet meer doorgegeven te worden. Een bijzonder boek over een bijzonder volk. Natascha Zwaal (1970) studeerde biologie en culturele antropologie. Zij deed diverse onderzoeken in verschillende delen van de wereld, waaronder een bekroonde studie naar olifanten in Kameroen en een project over natuurverhalen in datzelfde land, in opdracht van het Wereld Natuur Fonds. Ze is freelands reisleidsters en journaliste en geef regelmatig lezingen over haar reizen; kinderen van de zon is haar debuut.

Recensie

Debuut van de schrijfster die verder actief is als reisleidster en journaliste. Aanleiding voor haar reis naar Yucatan, het woongebied in Zuid-Oost Mexico van de Maya-indianen, was haar interesse als biologe in de niet-stekende bijen die door mensen van dit volk worden gehouden. Zij was geïntrigeerd door de vraag waarom deze bijen die veel minder honing bij elkaar brengen dan de Europese honingbij toch nog steeds gehouden worden. Het onderzoek vatte zij op als antropologe door een jaar lang door te brengen bij Maya-families en daar de bijenhouders zelf te interviewen. Zo ging zij langzamerhand iets begrijpen van wat zij noemt: de Maya-visie en het Maya-gevoel. Haar boek is gebaseerd op het dagboek dat zij tijdens dat onderzoek bijhield. Daardoor zijn de belevenissen heel dichtbij en direct. Haar taalgebruik is eenvoudig en herkenbaar en zal het boek zeker voor jonge lezers prettig leesbaar maken. Het laat een alternatief zien voor toeristische bezoeken aan landen met een heel andere cultuur door de ontmoeting met de dragers van die cultuur te beschrijven en de rijkdom die daardoor zichtbaar wordt. (Biblion recensie, Drs. H.H. Puite)